O thelemie w skrócie (I)

[Agathodaemon]

O thelemie w skrócie (I)
[US Grand Lodge]

Religia znana jako thelema została założona w 1904 roku przez angielskiego poetę i mistyka Aleistera Crowleya (1875–1947), uważanego za jej proroka. Ci, którzy podążają ścieżką thelemy, nazywani są thelemitami.

Thelema kładzie nacisk na indywidualizm i unikalność Woli każdego człowieka. W rezultacie bardzo trudno jest formułować ogólne stwierdzenia na temat jej natury, a tym bardziej natury jej wyznawców. Nawet określenie „religia” w niektórych kontekstach nie pasuje do thelemy – często rozumiana bywa jako filozofia i sposób życia, a jednocześnie pokrywa się z zestawem praktyk i symboli powszechnie nazywanych „magiją”.

W poniższym eseju Wielka Loża Ordo Templi Orientis na Stany Zjednoczone, oferuje jedynie krótkie wprowadzenie do Thelemy, obejmujące teologię thelemicką, zwyczaje, a także krótki opis siostrzanego zakonu A∴A∴. Gorąco zachęcamy do korzystania z tych zasobów i taktowania ich jako bramy do własnych poszukiwań. „Jest radość w wyruszaniu; jest radość i w podróży; jest radość w celu” (Liber Tzadi)

I. Teologia:

Poniższe uwagi dotyczące teologii thelemicznej oparte są głównie na pismach Aleistera Crowleya. Nie stanowią one interpretacji ani komentarza do Księgi Prawa (Liber AL vel Legis) poza granicami pism Proroka, ani nie stanowią ostatecznego stanowiska w kwestii wiary thelemicznej.

Teologia thelemy postuluje, że wszelkie przejawione istnienie wynika z interakcji dwóch kosmicznych zasad: nieskończenie rozciągłego, wszechobecnego kontinuum czasoprzestrzennego oraz atomowej, indywidualnie wyrażonej Zasady Życia i Mądrości. Wzajemne oddziaływanie tych zasad daje początek Zasadzie Świadomości, która rządzi istnieniem. W Księdze Prawa boskie Zasady uosabia trójca starożytnych egipskich bóstw: Nuit, bogini nieskończonej przestrzeni; Hadit, skrzydlaty wąż światła; oraz Ra-Hoor-Khuit (Horus), słoneczny władca kosmosu o sokolej głowie.

Thelemiczny system teologiczny wykorzystuje bóstwa różnych kultur i religii jako personifikacje konkretnych sił boskich, archetypowych i kosmicznych. Doktryna thelemy głosi, że wszystkie różnorodne religie ludzkości opierają się na prawdach uniwersalnych; a badania porównawcze religioznawstwa są ważną dyscypliną dla wielu thelemitów.

W odniesieniu do koncepcji duszy indywidualnej, thelema podąża za tradycyjnym hermetyzmem, doktryną głoszącą, że każda osoba posiada duszę, czyli „świetliste ciało”. Jest ono ułożone w „warstwy” lub „powłoki” otaczające ciało fizyczne. Uważa się również, że każda jednostka posiada swojego osobistego „Augoeidesa”, czyli „Świętego Anioła Stróża” (HGA), którego można postrzegać zarówno jako „wyższą jaźń”, jak i jako odrębną, świadomą, boską istotę. W kwestii życia pozagrobowego, samo życie postrzegane jest jako kontinuum, a śmierć jest integralną częścią całości. Życie śmiertelne umiera, aby mogło trwać. Augoeides jest jednak nieśmiertelny i nie podlega życiu ani śmierci.

Podobnie jak w doktrynie buddyjskiej, świetliste ciało uważa się za podlegające metempsychozie, czyli reinkarnacji, następującej po śmierci ciała. Uważa się, że u osób, które poświęcają swoje życie rozwojowi duchowemu, świetliste ciało ewoluuje w mądrości, świadomości i mocy duchowej poprzez cykle metempsychozy. Dzieje się to do tego stopnia, że los świetlistego ciała po śmierci może ostatecznie zależeć od Woli samej jednostki.

Thelema zawiera ideę cyklicznej ewolucji świadomości kulturowej, jak również świadomości osobistej. Uważa się, że historia jest podzielona na serię „Eonów”, z których każdy ma swoją dominującą koncepcję boskości i własną „formułę” odkupienia i rozwoju. Obecny Eon jest nazywany Eonem Horusa. Poprzedni Eon był Eonem Ozyrysa, a jeszcze wcześniejszy Eonem Izydy. Neolityczny Eon Izydy jest uważany za zdominowany przez matriarchalną ideę boskości, a jego formuła obejmowała oddanie czci Matce Ziemi w zamian za pożywienie i schronienie, które zapewniała. Obejmujący starożytność i średniowiecze Eon Ozyrysa jest uważany za zdominowany przez zasadę patriarchalną, a jego formuła było samopoświęcenie i poddanie się Bogu Ojcu. Współczesny Eon Horusa jest zdominowany przez Zasadę Dziecka, suwerennej jednostki; a jej formułą jest wzrost w świadomości i miłości w kierunku samorealizacji.

Zgodnie z doktryną thelemicką, wyrażeniem Prawa Boskiego w Eonie Horusa jest „Czyń wedle swej woli”. Tego „Prawa thelemy”, jak się je nazywa, nie należy interpretować jako pozwolenia na uleganie każdej chwilowej zachciance, lecz raczej jako boski nakaz odkrycia swojej Prawdziwej Woli lub prawdziwego celu w życiu i osiągnięcia go, pozostawiając innym możliwość czynienia tego samego na ich własny, unikalny sposób. „Akceptacja” Prawa thelemy definiuje thelemitę; a odkrycie i osiągnięcie Prawdziwej Woli jest fundamentalnym celem wszystkich, którzy się za takowych uważają. Osiągnięcie „Wiedzy i Konwersacji Świętego Anioła Stróża” jest uważane za integralną część tego procesu. Metody i praktyki stosowane w tym procesie są liczne oraz zróżnicowane; i zgrupowano pod ogólnym terminem „magija” (ang. magick).

Nie wszyscy thelemici korzystają z całego wachlarza dostępnych praktyk, każdy praktykujący ma dużą swobodę wyboru tych, najbardziej odpowiadających jego indywidualnym potrzebom. Niektóre z tych praktyk są identyczne lub podobne do tych zalecanych przez wiele wielkich religii przeszłości i współczesności; zaliczają się do tego między innymi modlitwa, medytacja oraz studiowanie tekstów religijnych (zarówno należących do tradycji thelemy jak i innych religii). Do popularnych praktyk należą też śpiewne inkantacje, rytuały symboliczne i inicjacyjne, ćwiczenia w oddaniu bóstwu oraz samodyscyplina itp. Niektóre z naszych praktyk tradycyjnie kojarzone są z tym, co powszechnie znane jest jako „okultyzm”; tj. astrologia, dywinacja, numerologia, joga, alchemia tantryczna oraz komunikowanie się z „aniołami” lub „duchami”. Działania te są przez thelemitów postrzegane jako potencjalnie skuteczne środki do uzyskania duchowego wglądu w naturę swojego bytu, i swojego miejsca we wszechświecie. Wspomniane praktyki umożliwiają też realizację tej natury poprzez harmonijne, ewolucyjne działania.

Thelema uważa każde działanie, które nie jest ukierunkowane na odkrycie i urzeczywistnienie Prawdziwej Woli, za „czarną magię”. Obejmuje to również akty ingerencji w korzystanie przez inną osobę z jej prawa do odkrycia i urzeczywistnienia własnej Prawdziwej Woli. Doktryna thelemiczna głosi, że dysharmonia i nierównowaga wywołane takimi działaniami skutkują kompensującą, równoważącą reakcją wszechświata; doktryna ta jest podobna do wschodniej koncepcji „karmy”. Thelema jest pozbawiona bezpośredniego odpowiednika judeochrześcijańskiej koncepcji Diabła lub Szatana; jednakże pseudo-personifikacja zamętu, rozproszenia, iluzji i egoistycznej ignorancji jest określana mianem „Choronzon”.


II. Zwyczaje:

Prawie wszyscy thelemici prowadzą zapis swoich osobistych praktyk i postępów w nich w tzw. „magicznym dzienniku”. Większość thelemitów praktykuje również określoną formę modlitwy cztery razy dziennie, opisaną w dziele Liber Resz vel Helios. Dzieło to znajduje się w Book 4.

Thelemici często przyjmują mistyczne imiona lub „magiczne motta” jako symbol podjętego duchowego zobowiązania i zwyczajowo witają się słowami: „Czyń wedle swej woli będzie całym Prawem”; na co zazwyczaj odpowiada się: „Miłość jest prawem, miłość podług woli”. Czasami oba te zwroty są skracane do prostego oświadczenia "93!”, która oznacza zarówno „Wolę”, jak i „Miłość” a to poprzez szczególną formę numerologii funkcjonującą wewnątrz thelemy.

Większość thelemitów odprawia różnego rodzaju rytuały magiczne, często w celu skupienia Woli na danym rezultacie lub stanie świadomości, uznawanym za niezbędny do ich pracy. Niektórzy odprawiają rytuały wyłącznie solo, ale wielu uczestniczy bierze udział również w rytuałach grupowych, prywatnych lub publicznych. Do powszechnie odprawianych rytuałów grupowych należą inicjacje i Msza Gnostycka O.T.O. oraz rytuały eleuzyjskie Crowleya.

Chociaż każdy thelemita musi interpretować Liber AL samodzielnie, większość thelemitów jednakowo uważa (zgodnie z interpretacją Crowleya), że każdy człowiek posiada boską Prawdziwą Wolę. Uważają też, że gdyby każdy znał i wypełniał swoją Wolę, panowałaby harmonia. Ponieważ jednak wszyscy jesteśmy w trakcie jej odkrywania, czasami pojawiają się konflikty. Zdaniem wielu thelemitów praktyczna etyka dowodzi, że ingerencja w Wolę i wolność innej osoby jest zatem najprawdopodobniej sprzeczna również z własną Prawdziwą Wolą.

W rezultacie większość thelemitów i społeczności thelemickich podziela etykę harmonii i nieingerencji, unikając założenia, że ​​ktokolwiek może poznać Prawdziwą Wolę innej osoby lepiej, niż ona sama jest w stanie ją zrozumieć. Sprzyja to atmosferze wzajemnego szacunku i zaufania oraz zachęca każdego do odkrywania własnej ścieżki Prawdziwej Woli, zamiast polegania na wskazówkach innych.


III. A∴A∴

Ordo Templi Orientis (O.T.O.) od dawna ściśle współpracuje z zakonem A∴A∴, który jako pierwszy ogłosił światu Prawo Thelemy. A∴A∴ to system nauczania, testowania i inicjacji, poświęcony osobistemu rozwojowi duchowemu swoich członków. W ramach A∴A∴ wszystkie usługi są świadczone bezpłatnie i nie prowadzi się żadnych działań towarzyskich. O.T.O. i A∴A∴ od 1912 roku wspólnie wydają czasopismo „The Equinox”. Na dzień dzisiejszy ukazał się czwarty tom.

Choć są to wyraźnie odrębne organizacje, które nie obejmują się nawzajem i nie są sobie podporządkowane, O.T.O. od zawsze pomagało A∴A∴ w sprawach praktycznych, wykraczających poza podstawową misję tej drugiej, która ma charakter czysto duchowy.

Kandydaci do A∴A∴ mogą pisać na adres:

Chancellor
BM ANKH
London WC1N 3XX ENGLAND

secretary@outercol.org


IV. Bibliografia:

Thelema [US Grand Lodge]
https://oto-usa.org/thelema/