Aleister Crowley

[Agathodaemon]

Aleister Crowley
[US Grand Lodge]
autor: Hymenaeus Beta XII°


I.

Edward Alexander Crowley urodził się w Leamington Spa w 1875 roku. Kształcił się w Malvern and Trinity College w Cambridge, gdzie zmienił nazwisko na Aleister. Był poetą lirycznym i dramatycznym, mającym na swoim koncie kilkadziesiąt książek, w tym we współpracy z Auguste'em Rodinem. Jego wiersze zostały ujęte w antologii „The Oxford Book of English Mystical Verse”.
Crowley był urodzonym erudytą i zasłynął jako poeta, powieściopisarz, dziennikarz, alpinista, odkrywca, szachista, grafik, eksperymentator z narkotykami, dowcipniś, kochanek kobiet, ukochany mężczyzn, jogin, mag, prorok, wczesny bojownik o wolność, obrońca praw człowieka, filozof i artysta. Porównywano go do sir Richarda Burtona, a Crowley jest dziś prawdopodobnie najbardziej znany jako autor najbardziej wpływowych podręczników okultyzmu XX wieku oraz jako pierwszy Anglik, który założył religię – thelemę – która jest dziś religią uznawaną na całym świecie.
Crowley był enfant terrible edwardiańskiej awangardy Londynu i Paryża. Będąc dowcipnym i ekstrawaganckim, wczesnym orędownikiem estetycznych i inspirujących walorów narkotyków, seksu, muzyki i tańca, przyciągał społeczności wygnańców kulturowych: w Nowym Jorku podczas I wojny światowej, czy też stracone pokolenie Paryża lat 20. XX wieku i Christophera Isherwooda (autora "Pan Norris się przesiada") w dekadenckim Berlinie w latach 30. Dla tych, którzy spotkali go na swojej drodze, Crowley stawał się osobom, o której trudno było zapomnieć. Pojawia się w niezliczonych pamiętnikach i stał się pierwowzorem dla fikcyjnych postaci, od „The Magician” Somerseta Maughama po złoczyńcę z „Casino Royale” Iana Fleminga.
Został na nowo odkryty i zinterpretowany tak wiele razy – przez beatników, hipisów, punków i „kulturę industrialną” – że stał się nieśmiertelną ikoną kontrkulturowego buntu. Londyński „Sunday Times” nazwał go jednym z tysiąca wpływowych osób, które tworzyły XX wiek. Beatlesi umieścili go na kolażu „People We Like”, znajdującym się na okładce ich albumu "Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band". Uczynili to nie raz, a dwa razy – drugie zdjęcie podobno usunięto, ponieważ Crowley zbyt mocno przypominał Paula McCartneya.
W 1919 roku Crowley opuścił Nowy Jork i udał się do Cefalu na Sycylii, gdzie zaczął malować pejzaże. Przekształcił swoją wynajętą ​​willę, malując erotyczne murale na wzór Paula Gauguina – jednego z bohaterów Crowleya, którego ogłosił świętym w swoim Gnostyckim Kościele Katolickim (Ecclesia Gnostica Catholica). Było to jego Opactwo Thelemy, eksperyment z duchowym monastycyzmem, częściowo zainspirowany przez Françoisa Rabelais’go. Uczniowie praktykowali religijną filozofię Crowleya, thelemę (greckie słowo oznaczające „wolę”). Crowley podsumował ją słowami: „Czyń wedle swej woli będzie całym Prawem”, oraz „Miłość jest prawem, miłość podług woli” – oba cytaty pochodzą z Księgi Prawa (Liber AL vel Legis sub figura CCXX). Księga ta jest tekstem założycielskim jego religii, thelemy i została podyktowana Crowleyowi w Egipcie w 1904 roku przez to, co określił jako „ponadludzką inteligencję”.
Studenci z całego świata przybywali na Sycylię, aby „odnaleźć swoją prawdziwą Wolę” lub cel w życiu. Program treningowy Crowleya polegał na przełamywaniu wszelkich sztucznych i społecznych zahamowań, aby wyzwolić swoje podstawowe „ja”, a jednocześnie zapewniał treningi jogi, koncentracji i autoanalizy. Opactwo i jego mieszkańcy prosperowali, ale kiedy jeden ze studentów z Oksfordu zmarł w opactwie (po wypiciu miejscowej wody wbrew zaleceniom Crowleya), brytyjska prasa bezlitośnie zatakowała Crowleya. Podobnie jak później D.H. Lawrence, minister spraw wewnętrznych Joynston Hicks i jego rzecznik prasowy, James Douglas z Sunday Express, demonizowali Crowleya. Prasa przedstawiała go jako „najbardziej niegodziwego człowieka świata” i „człowieka, którego chcielibyśmy powiesić”. Jak na ironię, ta kampania zapewniła Crowleyowi nieprzemijającą sławę, a także trwałe niezrozumienie jego życia i twórczości. Zmarł w Hastings w Anglii w 1947 roku.
Crowley był tematem licznych biografii, z których większość była skrajnie niedokładna, jeśli nie wręcz otwarcie wrogo nastawiona do tematu. W ostatnich latach corocznie ukazują się znakomite nowe biografie poważnych autorów, z których każda uzupełnia pozostałe: Lawrence Sutin, Do What Thou Wilt: A Life of Aleister Crowley (2000), Martin Booth, A Magick Life: The Life of Aleister Crowley (2001), i Richard Kaczynski, Perdurabo: The Life of Aleister Crowley (2002). Zrównoważoną ocenę jego życia i twórczości można znaleźć również we wpisie Geralda Sustera w suplemencie Missing Persons do publikacji The Dictionary of National Biography, wydanego przez Oxford University Press w 1993 r. Pożyteczne materiały umożliwiające wgląd w temat życia i twórczości Crowleya można znaleźć w jego własnych dziełach - The Temple of Solomon the King (publikowanych w odcinkach w The Equinox) i Confessions. Inne biografie i badania warte polecenia to J. F. C. Fuller, The Star in the West (1907), C.R. Cammell, Aleister Crowley (1951), John Symonds, The Great Beast (1951) oraz The Magic of Aleister Crowley (1958) (później połączone w The King of the Shadow Realm (1989)), Israel Regardie, The Eye in the Triangle (1970), Francis X. King, The Magical World of Aleister Crowley (1977), Susan Roberts, The Magician of the Golden Dawn (1978), Colin Wilson, Aleister Crowley: The Nature of the Beast (1987) i „Dziedzictwo Bestii” Geralda Sustera (1988).

II. Bibliografia:

Aleister Crowley [US Grand Lodge]
https://oto-usa.org/thelema/crowley/